Katia Tieleman zit al 25 jaar aan onderhandelingstafels en ziet in de Vlaamse begrotingsgesprekken een patroon dat ze telkens terugziet: tijdsdruk zet mensen in beweging, maar geeft hen geen richting.
Het punt dat Katia Tieleman maakt is dat wie alleen onderhandelt over wat er op tafel ligt, blijft steken in ruilhandel.
Elk dossier wordt een symbool, elke partij bewaakt haar rode lijnen en moet iets mee naar huis nemen. Zo verdwijnt de vraag wat men samen wilt bereiken. De echte doorbraak zit volgens Waarom is er geen gedeelde visie vanuit de vraag: "waar willen we dat Vlaanderen over tien jaar staat? En wat moet deze begroting daarvoor mogelijk maken?" Dan worden dossiers bouwstenen van een groter verhaal.
Deel dit artikel