Zalm printen is geen innovatie. Want het is geen zalm.

Allereerst: hoe wordt 3D-geprinte zalm gemaakt?
Het Oostenrijkse Revo Foods doet het op basis is mycoproteïne, dat zijn eiwitten uit gefermenteerd mycelium. Mycelium is het fijne wortelnetwerk van schimmels. Dat wordt aangevuld met erwteneiwit en algenolie, die voor de omega 3 zorgt. De printer legt het eiwit laag per laag in vezels en werkt het vet daartussen, zodat de filet net als echte zalm in schilfers uiteenvalt. Let wel: dit is geen kweekvis uit een labo, maar een plantaardig product dat zalm nabootst.

Op dat vlak heeft Niels een punt. 3D-geprinte zalm ziet eruit als zalm en smaakt misschien zelfs zo, maar het is geen vis. Het is een plantaardig product op basis van schimmeleiwit, mogelijks aangevuld met andere ingrediënten en toevoegingen om de kleur, de smaak, de structuur en de houdbaarheid op punt te zetten.

Het punt die de auteur wil maken.
Voor de auteur van deze post is dat allesbehalve vooruitgang. Hij werkt zelf in tech, groeide op een boerderij op en vindt dat iemand uit zijn sector het eens hardop moet zeggen. Voedsel komt volgens hem van grond, water, zon en een boer die zijn land kent, niet uit een fabriek of een printer. Hij weigert het dan ook vis te noemen. Volgens hem dient het vooral om ons afhankelijk te maken van de voedselindustrie, die ons een duurder namaakproduct als vis verkoopt.

Zijn visie is dat technologie zou moeten dienen om boeren te helpen, verspilling te beperken en om kwalitatief voedsel tot bij meer mensen te krijgen. Maar niet om de bron zelf te vervangen.